Paraulas : L'ola poirida

Se canta, que cante, canta pas per ieu

Canta per ma mia, qu’es al luènh de ieu. . .

Quora ne sarem al temps de vendemias

Aurà passat l’an, aquel que nos ten,

Al long de la tièra.

De la poda al vin, montan de la terra

E l’an que s’en va e l’an que s’en ven.

Quora ne sarem al temps de vendemias,

N’aurem un de mai, n’aurem un de mens !

Dejos ma fenestra i a un aucelon,

Tota la nuèit canta, canta sa cançon !

Aici avèm Barbès, a la testa solida,

Sovent aviá promes Paris la granda vila.

Ara podètz tremblar totes los reialistas

E vos caldrá dintrar cadun dons sa guerita.

Se volètz ne’n sortir, dansarètz en musica,

E vos diràn cossi : VIVA LA REPUBLICA

Aquelas montanhas, que tan nautas son

M’empachan de veser mas amors ont son.

La Republica nos penchena

Al ras del còl amb un rastèl.

Los ministres son pas en pena,

Elis s’engraissan a vista d’uèlhs ( 2 còps)

E tu pòble de la campanha

Del temps qu’elis manjan lo piòt

E que conflan lo borsicòt,

Te cal crevar dins la caganha.

Armatz ( armatz) vos vinhairons !

Trapatz (trapatz) vòstres fusilhs

Anatz (anatz) anatz (anatz) e engranatz

Totes aquels sadolats !

Aquelas montanhas, lèu s’abaissaràn

E mas amoretas apareissaràn.